Και ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπέρ του “μαχαιριού” στην ΕΡΤ

Δεν είναι μόνο ο Προβόπουλος και η Ντόρα Μπακογιάννη που τάχθηκαν δημόσια υπέρ μίας σφαγής στην κρατική τηλεόραση, στο πλαίσιο του περιορισμού της σπατάλης. Ανάλογες απόψεις διατύπωσε και ο βουλευτής της ΝΔ Κυριάκος Μητσοτάκης με άρθρο του στο περιοδικό Economist. Ιδού:

“…Το χειρότερο είναι ότι δεν φαίνεται να βάζουμε μυαλό και να προχωρήσουμε σε πραγματικό μαχαίρι στις υπέρογκες δαπάνες του δημοσίου. Και δεν μιλάω για τις ευαίσθητες δαπάνες της κοινωνικής πολιτικής. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ ψάχνουμε απεγνωσμένα να βρούμε πώς θα καλύψουμε έλλειμμα 4 δις ευρώ, την ίδια ώρα επιμένουμε να

συντηρούμε, για παράδειγμα, την κρατικοδίαιτη ΕΡΤ των δεκάδων τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών που κάνει ακόμα προσλήψεις και κοστίζει συνολικά στον έλληνα πολίτη και τον κρατικό κορβανά μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια κάθε χρόνο. Δεν είναι όμως μόνο η κρατική σπατάλη που συνεχίζει να συντηρεί τον φαύλο κύκλο. Είναι και οι τρικλοποδιές που βάζει το ίδιο το πολιτικό σύστημα, με την ανοχή ή την αναποτελεσματικότητά του, σε δομικές μεταρρυθμίσεις που θα έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και καιρό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η απελευθέρωση στην αγορά ενέργειας που εκτός από συμβατική υποχρέωση της χώρας μας αποτελεί και μια απαραίτητη συνθήκη ανάπτυξης ενός εξαιρετικά δυναμικού κλάδου. Όταν μια χούφτα συνδικαλιστές που εκτράφηκαν από το ίδιο το πολιτικό σύστημα τις προηγούμενες δεκαετίες κουνάνε απειλητικά το δάχτυλο στους Υπουργούς και τελικά η άποψή τους επικρατεί απαγορεύοντας με το έτσι θέλω ζωτικής σημασίας μεταρρυθμίσεις στην ενέργεια, δεν μπορεί να περιμένουμε να πάει μπροστά η χώρα.

Η Ελλάδα όμως δεν μπορεί πάει μπροστά κυρίως εάν δεν αποβάλλουμε και ως πολιτικό σύστημα την αρρωστημένη νοοτροπία ότι το Κράτος αποτελεί λάφυρο της εκάστοτε κυβερνητικής εξουσίας και τη συγκολλητική ουσία με την εκλογική της πελατεία. Για χρόνια ακολουθήθηκε η τακτική να αυξάνεται το Κράτος για να συντηρούνται οι πελατειακές σχέσεις και αυτή είναι μια από τις βασικότερες αιτίες που η ελληνική οικονομία και κοινωνία έφτασαν ως εδώ. Έχουμε πλέον φτάσει σε οριακό σημείο που πρέπει να επικρατήσει ο πολιτικός ρεαλισμός και η κοινή λογική. Θα πρέπει να αποφασίσουμε και να το πούμε καθαρά αν επιλέγουμε να εξασφαλίσουμε σε όλους τους πολίτες αξιοπρεπείς μισθούς και συντάξεις ή εάν διαλέγουμε να συνεχίσουμε να διατηρούμε, για παράδειγμα, πέντε διαφορετικούς και συχνά αλληλεπικαλυπτόμενους οργανισμούς μαζικών μεταφορών στην Αθήνα. Κι αν προχωρώντας σε τέτοιες τολμηρές πρωτοβουλίες, το πολιτικό σύστημα κλυδωνιστεί συθέμελα και αλλάξει ριζικά, προσωπικά το θεωρώ πολύ πιο χρήσιμο για την χώρα από το τέλμα και την ακινησία που οδηγούν σε αδιέξοδο”.