Ποτέ άλλοτε οι άνθρωποι δεν έλεγαν τόσα ψέματα για τον εαυτό τους
από τον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο / LiFO
Λένε ότι με το τουίτερ και το φέισμπουκ ο κόσμος μας έχει γίνει πιο διάφανος και η ιδιωτική ζωή πιο εκτεθειμένη. Αυτό είναι και η επωδός του Ζούκεμπεργκ, με την απαραίτητη μαχητική σάλτσα. Αυτό όντως ισχύει σε επίπεδο ειδησεογραφίας και δικτύωσης. Αλλά, σε προσωπικό επίπεδο, εγώ νομίζω ότι ποτέ άλλοτε οι άνθρωποι δεν ήταν τόσο ψεύτες. Ο πρόεδρος της επιχείρησης (που τυχαίνει να ξέρω από παιδί στο νησί μας), όταν «εκτίθεται» με ιλιγγιώδη τεχνουργία στο φέισμπουκ, είναι πολύ πιο αδιαφανής από τον αγράμματο πατέρα του, που ξυριζόταν να πάει στην εκκλησία και κρατούσε τα μυστικά της οικογένειάς του στους τέσσερις τοίχους, αλλά στη μικρή κοινωνία με τις λεπίδες στα μάτια ήταν περίπου ισοδύναμος με τα κυβικά του. Λέγονται πολλά για τα μυστικά και την υποκρισία της ελληνικής επαρχίας, αλλά τα ψέματα και η προσποίηση του παγκόσμιου χωριού είναι απείρως πιο απάλευτη.
Όταν είμαι σε κάποια ουρά, μ' αρέσει να διαβάζω τα τουίτ των Ελλήνων και τα status updates τους. Είναι σαν να ταξιδεύω στην Ελβετία της ψυχής, στο κουκλόσπιτο του «Monocle». Όλοι (σχεδόν όλοι) είναι πιο έξυπνοι, πιο ηθικοί, πιο όμορφοι από τους άλλους. Τέρατα που συμβαίνει να συναντώ έχουν πανούργα φιλοτεχνήσει μιαν άσπιλη αυτοπροσωπογραφία, όπου σαν.... μέλι χύνονται οι χάρες, τα προικιά και τα προσόντα: άνεση από μέσα κι από
από τον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο / LiFOΛένε ότι με το τουίτερ και το φέισμπουκ ο κόσμος μας έχει γίνει πιο διάφανος και η ιδιωτική ζωή πιο εκτεθειμένη. Αυτό είναι και η επωδός του Ζούκεμπεργκ, με την απαραίτητη μαχητική σάλτσα. Αυτό όντως ισχύει σε επίπεδο ειδησεογραφίας και δικτύωσης. Αλλά, σε προσωπικό επίπεδο, εγώ νομίζω ότι ποτέ άλλοτε οι άνθρωποι δεν ήταν τόσο ψεύτες. Ο πρόεδρος της επιχείρησης (που τυχαίνει να ξέρω από παιδί στο νησί μας), όταν «εκτίθεται» με ιλιγγιώδη τεχνουργία στο φέισμπουκ, είναι πολύ πιο αδιαφανής από τον αγράμματο πατέρα του, που ξυριζόταν να πάει στην εκκλησία και κρατούσε τα μυστικά της οικογένειάς του στους τέσσερις τοίχους, αλλά στη μικρή κοινωνία με τις λεπίδες στα μάτια ήταν περίπου ισοδύναμος με τα κυβικά του. Λέγονται πολλά για τα μυστικά και την υποκρισία της ελληνικής επαρχίας, αλλά τα ψέματα και η προσποίηση του παγκόσμιου χωριού είναι απείρως πιο απάλευτη.
Όταν είμαι σε κάποια ουρά, μ' αρέσει να διαβάζω τα τουίτ των Ελλήνων και τα status updates τους. Είναι σαν να ταξιδεύω στην Ελβετία της ψυχής, στο κουκλόσπιτο του «Monocle». Όλοι (σχεδόν όλοι) είναι πιο έξυπνοι, πιο ηθικοί, πιο όμορφοι από τους άλλους. Τέρατα που συμβαίνει να συναντώ έχουν πανούργα φιλοτεχνήσει μιαν άσπιλη αυτοπροσωπογραφία, όπου σαν.... μέλι χύνονται οι χάρες, τα προικιά και τα προσόντα: άνεση από μέσα κι από
